Właściciele pasiek amatorskich to często rolnicy, nauczyciele, kolejarze, inżynierowie, lekarze, robotnicy i przedstawiciele wielu innych zawodów. Nieco odrębną grupę stanowią rolnicy, których nie zawsze stać na doglądanie pasieki w okresie nasilenia prac polowych w gospodarstwie. Coraz częściej widzi się więc na wsi pasieki, pozostawione własnemu losowi, co przy pogarszających się naturalnych źródłach pożytku, powoduje stopniową likwidację pszczelich rodzin. Jest to przykry skutek intensyfikacji i specjalizacji w rolnictwie, które w coraz większym stopniu zajmuje każdego rolnika.

Właściciele pasiek, traktujący hodowlę pszczół jako dodatkowe źródła dochodu, to również amatorzy. Chociaż pracują zawodowo w innych specjalnościach, to jednak sprawa opłacalności produkcji miodu jest dla nich bardzo istotna. Wkładają w pasiekę określoną ilość pieniędzy i liczą na spory zysk w budżecie domowym. Pasieki te noszą więc charakter stałości, obsługa jest bardziej fachowa, a straty rzadsze. Lokalizacja zawsze daje możliwość uzyskania dobrych zbiorów, nawet kosztem oddalenia pasieki od miejsca zamieszkania pszczelarza. Ule i cały sprzęt kompletowane są pod kątem celowej i szybkiej obsługi. Tak zwana robocizna i nakłady finansowe, kalkulowane jest na bieżąco i ogranicza do naprawdę niezbędnych. Zachowuje się jednak wszelkie warunki racjonalnej gospodarki. Właściciel pasieki cały czas podnosi swoje kwalifikacje pasieczne, by przez umiejętne pielęgnowanie pszczół mógł liczyć na szybki i pewny zwrot nakładów oraz zyski, a główna masa uzyskiwanego miodu przeznaczona będzie do sprzedaży. Pasieka będąca dodatkowym źródłem dochodu, jak i ta amatorska, obsługiwana jest wtedy, gdy nie wykonuje się pracy zawodowej. Na okres najbardziej spiętrzonych prac w sezonie pasiecznym (okres rójek, miodobrań, wymiany matek itp.) pszczelarz rezerwuje zwykle swój urlop wypoczynkowy. Wielkość takiej pasieki musi być idealnie dobrana do konkretnych możliwości jej obsługi. Każde bowiem zaniedbanie, czy opóźnienie terminowych prac, zmniejsza szanse zrealizowania marzeń o udanym miodobraniu. Zazwyczaj są to pasieki liczące do 20 pni, ale mogą być nawet dwukrotnie większe, gdy ma miejsce zaangażowanie do ich obsługi członków rodziny właściciela pasieki.

 

Drogi Użytkowniku,

Mamy nadzieję, że wiedza zawarta w tym artykule jest pomocna i inspirująca. Zapraszamy Cię do przetestowania e-booka:
„Poradnik Pszczelarski”

Link do książki w wersji elektronicznej (e-book PDF) dostępny jest do pobrania poniżej. Raz jeszcze gorąco zachęcamy Państwa do skorzystania z kursu pszczelarskiego.